Newsy
Jak wybaczać w związku? Proces uzdrawiania bywa bolesny, stąd potrzebna nauka ponownego zaufania
- Co tak naprawdę oznacza przebaczenie?
- Przebaczenie wymaga czasu
- Wybaczanie jest również sposobem bycia wiernym
- Wybaczanie nie oznacza akceptowania wszystkiego
- Kto ma wykonać pierwszy krok?
- Wspólna modlitwa również może pomóc
- A jak to jest u ciebie?
Co tak naprawdę oznacza przebaczenie?
Gdy ktoś, kogo kochasz, sprawia ci ból, to czy wtedy trudno ci wyrazić swoje uczucia, ponieważ obawiasz się, że trudna rozmowa może was od siebie oddalić?
Na wczesnym etapie związku, Santi Burbano i jego żonie Tati również trudno było wyrazić to, co sprawiało im ból. Obawiali się, że rozmowa o własnych zranieniach może ich od siebie oddalić, więc woleli pewne sprawy przemilczeć. Z czasem odkryli jednak, że podjęcie takich trudnych rozmów pomogło im lepiej się zrozumieć. „Przeprowadziliśmy bardzo ciężkie rozmowy, które wymagały sporej samoświadomości i zrozumienia. Dzięki temu staliśmy się znacznie silniejsi” – wyznają.
Dostrzeżenie ran to pierwszy krok do ich uleczenia. Przebaczenie nie oznacza wypierania się tego, co się wydarzyło, ani wmawiania sobie, że nic nie bolało. Prawdziwe przebaczenie oznacza uczciwe spojrzenie na zaistniałą sytuację i poszukiwanie wspólnej drogi naprzód.
W książce YOUCAT Miłość na zawsze jest tekst zatytułowany „Czy istnieją granice przebaczenia?” (str. 197). Przypomina on, że dwoje niedoskonałych ludzi może się wzajemnie zranić i musi nauczyć się przebaczać. Proces ten nie zawsze przebiega natychmiastowo – wymaga czasu, rozmowy oraz cierpliwości.
Przebaczenie wymaga czasu
Nie każda rana goi się w tym samym tempie. Jedna osoba może być już gotowa na pojednanie, podczas gdy druga wciąż potrzebuje zrozumieć, co się wydarzyło, i ubrać swój ból w słowa. Naleganie, aby wszystko natychmiast wróciło do normy, może pogłębić dystans, zamiast pomóc w zasypaniu przepaści.
Santi i Tati nauczyli się dawać sobie nawzajem przestrzeń, nie oczekując, że smutek czy gniew znikną w jednej chwili. Wiąże się to z „Dziesięcioma krokami pojednania” (str. 198-199), w których książka YOUCAT Miłość na zawsze zachęca czytelników do słuchania bez przerywania, dzielenia się swoimi zranieniami zamiast formułowania oskarżeń oraz dawania sobie nawzajem czasu potrzebnego na nowy początek.
W praktyce może wystarczyć stwierdzenie: „Chcę zrozumieć, co cię zraniło. Nie musimy od razu wszystkiego wyjaśniać, ale chciałbym, żebyśmy mogli o tym porozmawiać”. Słuchanie nie oznacza zgadzania się ze wszystkim. Oznacza traktowanie doświadczeń drugiej osoby na poważnie.
Zaufanie również nie powraca po jednej rozmowie. Odbudowuje się stopniowo, poprzez konkretne, konsekwentne działania, które dowodzą, że zmiana jest prawdziwa.
Wybaczanie jest również sposobem bycia wiernym
Łatwiej jest dbać o relację, gdy wszystko układa się dobrze. Wyzwanie pojawia się wraz z kłótniami, rozczarowaniami i różnicami zdań, które zdają się powracać raz za razem. Co zatem oznacza wybieranie tej samej osoby każdego dnia?
W rozdziale „Jak można być wiernym jednemu człowiekowi i kochać go przez całe życie?” (str. 172) książka YOUCAT Miłość na zawsze ukazuje wierność jako postawę realizowaną każdego dnia: jako gotowość do wykonania pierwszego kroku po kłótni, akceptację słabości drugiej osoby, wspieranie jej oraz troskę o jej dobro – nawet wtedy, gdy wspólne życie staje się trudne.
Dla Santiego i Tati postrzeganie małżeństwa jako zobowiązania na całe życie pomaga zachować właściwą perspektywę wobec konfliktów. Nieporozumienia nie muszą być ostatecznym wyrokiem dla przyszłości ich związku.
Pytanie: „Jak mogę obiecać wierność «w dobrej i złej doli», gdy nie wiem, jakie trudności napotkamy (alkohol, narkotyki, niewierność)?” (str. 173) dotyka niepewności, która nieodłącznie wiąże się z podjęciem zobowiązania. Nie jesteśmy w stanie przewidzieć wszystkich trudności. Książka YOUCAT Miłość na zawsze wyjaśnia, że mężczyzna i kobieta świadomie akceptują niepewność przyszłości, „ponieważ wiedzą, że mogą liczyć na Bożą pomoc”. Książka zawiera również słowa otuchy: „Nawet jeśli pojawią się ogromne trudności, możesz pozostać wierny – z Bożą pomocą”. Szukanie sposobów na radzenie sobie z trudnościami oraz proszenie o pomoc, gdy jest ona potrzebna, stanowią element tego zaufania. Wierność nie oznacza, że w związku nigdy nie pojawią się konflikty. Miłość przejawia się także w tym, w jaki sposób wspólnie przez nie przechodzimy.
Wybaczanie nie oznacza akceptowania wszystkiego
Wybaczanie nie oznacza usprawiedliwiania tego, co się wydarzyło, bagatelizowania wyrządzonej krzywdy ani godzenia się na to, że sytuacja może się powtórzyć. Można wybaczyć, a jednocześnie dostrzegać, że dane zachowanie było niewłaściwe i wymaga zmiany.
Santi i Tati nauczyli się dostrzegać własne błędy, nie ignorując przy tym tego, co ich zraniło. Pokora pozwala spojrzeć na drugiego człowieka z miłosierdziem, ale nie wymaga od nas bagatelizowania zaistniałych zdarzeń ani brania na siebie odpowiedzialności za czyny innych osób.
W książce YOUCAT Miłość na zawsze, w rozdziale zatytułowanym „Skoro Bóg chce, byśmy byli szczęśliwi, dlaczego musimy trwać w nieszczęśliwym małżeństwie?” (str. 174), autorzy najpierw zachęcają małżonków: „W nieszczęśliwym małżeństwie powinniście zrobić wszystko, co się da, by je uratować, również poprosić o profesjonalną pomoc”. Jasno jednak zaznaczają: „w przypadkach stosowania przemocy i nadużyć nikt nie jest zobowiązany do dalszego wspólnego mieszkania”. Dalej pada nawet stwierdzenie: „Jeśli mimo wszystko nie ma szans na pojednanie, gdy w grę wchodzi przemoc lub narkotyki, albo małżeństwo jest już tak rozbite, że nie da się go uratować, Kościół akceptuje separację, mającą służyć ochronie słabszych” (str. 197). Mimo to autorzy przypominają: „Nie oznacza to jednak zakończenia małżeństwa, gdyż jest ono odzwierciedleniem wierności Boga, który nigdy nie przestaje się nami interesować, nawet wtedy, gdy Go zdradzamy i dokonujemy w naszym życiu błędnych wyborów” (str. 174). Bezpieczeństwo i ochrona osoby poszkodowanej są najważniejsze. Przebaczenie nigdy nie powinno być wykorzystywane jako narzędzie wywierania presji, by ktoś nadal trwał w sytuacji dla siebie szkodliwej.
Jeśli doświadczasz przemocy lub krzywdy – fizycznej, psychicznej, seksualnej bądź ekonomicznej – wybaczenie wcale nie oznacza konieczności pozostawania w takiej relacji. Nikt nie musi znosić przemocy, aby udowodnić, że potrafi kochać. Twoje bezpieczeństwo jest najważniejsze: jeśli jesteś w niebezpieczeństwie, zadzwoń pod numer alarmowy (w całej Unii Europejskiej to 112) lub skontaktuj się z infolinią pomocową dla osób doświadczających przemocy. Porozmawiaj także z kimś, komu ufasz – może to być duchowny, doradca rodzinny lub wykwalifikowany specjalista.
Kto ma wykonać pierwszy krok?
Po kłótni najłatwiej jest czekać, aż druga osoba pierwsza wyciągnie do nas rękę lub przeprosi. Jeśli jednak obie strony czekają na to samo, ponura cisza może się przeciągać w nieskończoność.
W przypadku Santiego i Tati inicjatywę przejmuje każda ze stron, niezależnie od tego, jaką rolę odegrała w konflikcie. Wyciągnięcie ręki wymaga pokory oraz pamiętania o tym, że relacja jest ważniejsza niż wygranie sporu.
Nie oznacza to brania na siebie całej winy. Chodzi raczej o zastanowienie się, co można zrobić, aby nawiązać rozmowę: przyznać się do błędu, wyrazić chęć naprawienia sytuacji lub zaproponować spokojną rozmowę. Dotyczy to nieporozumień w ramach zdrowej relacji. W sytuacjach, w których występują przemoc lub krzywdzące zachowania, to nie osoba poszkodowana powinna przejmować inicjatywę – jej priorytetem jest wówczas zadbanie o własne bezpieczeństwo i poszukanie pomocy.
„Dziesięć kroków pojednania” w książce YOUCAT Miłość na zawsze (str. 198-199) zachęcają czytelników, aby w słabości drugiej osoby dostrzegli własną kruchość i odważyli się na odsłonięcie własnej bezbronności. Czasami słowa: „Nie chcę, żebyśmy tak dalej żyli. Czy możemy porozmawiać?” mogą otworzyć drzwi, które wcześniej pozostawały zamknięte z powodu dumy którejś ze stron.
Wspólna modlitwa również może pomóc
Santi i Tati modlą się razem, zanim pójdą spać. To pomaga im uniknąć zakończyć dzień w gniewie i stanąć razem przed Bogiem, nawet jeśli wciąż pozostają sprawy, które wymagają przepracowania.
Modlitwa nie zastąpi rozmowy, która już dawno powinna się odbyć. Nie zastąpi także szczerych przeprosin ani zmian, które trzeba wprowadzić. Może jednak pomóc podejść do konfliktu z pokorą i poprosić o siłę, by wyciągnąć do siebie rękę.
Dziewiąty z „Dziesięciu kroków pojednania” (str. 199) brzmi następująco: „Proś Ducha Świętego o dar pojednania – módl się tak jakby wszystko zależało od Boga; działaj tak, jakby wszystko zależało od ciebie”.
A jak to jest u ciebie?
Nie ma jednego uniwersalnego rozwiązania – każda para podąża własną drogą. Wybaczenie w związku wymaga jednak czasu, stanięcia w prawdzie i cierpliwości. Nie zawsze oznacza ono wyjaśnienie wszystkich kwestii w trakcie jednej rozmowy czy natychmiastowe odzyskanie zaufania. Czasami pierwszym krokiem jest zaprzestanie unikania tego, co boli, i odważenie się na rozmowę o tym – z miłością.
Gdy następnym razem w wyniku nieporozumienia będziesz czekać, aż druga osoba wykona pierwszy krok, zadaj sobie pytanie: Co mogę zrobić, aby otworzyć drogę do pojednania – nie negując przy tym tego, co mnie zraniło, i nie rezygnując z własnych granic?
Foto: SHOX ART / Pexels
YOUCAT Digital
Odkryj nasze produkty cyfrowe, które pomogą ci wzrastać w wierze i samemu stać się misjonarzem.