Miłość jako ścieżka praktyki: dlaczego jest decyzją, a nie jedynie trwałym uczuciem

Gdy zakochanie traci na intensywności

Z psychologicznego punktu widzenia jest to niemal przewidywalne: emocjonalny uniesienie towarzyszące początkom związku stopniowo słabnie. Zaczynacie się lepiej poznawać. Wkrada się codzienność. O waszą uwagę zaczynają rywalizować inne obowiązki. Dla osób, które się tego nie spodziewają, może to być zjawisko niepokojące. Rodzą się wtedy pytania: Czy pomyliłem się co do tej osoby? Czy nasza miłość wygasła?

W tym momencie dzieje się jednak coś innego. Etap fascynacji ustępuje miejsca etapowi zaangażowania. Wcale nie jest to krok wstecz. To konieczne przejście.

Miłość to wybór, a nie tylko uczucie

Tym, co podtrzymuje relację na przestrzeni czasu, nie jest już przede wszystkim uczucie, które pojawia się i znika. Jest to powtarzana, świadoma decyzja: wybieranie siebie nawzajem raz za razem – nawet w te dni, kiedy w brzuchu nie buzują już „motyle”.

Może brzmi to mniej romantycznie, niż jest w rzeczywistości. A jednak to właśnie w tych decyzjach – by być przy sobie, gdy emocje cichną – rodzi się głębsza i bardziej dojrzała forma miłości. Pod wieloma względami jest ona piękniejsza niż ekscytacja towarzysząca zakochaniu.

Trudne chwile są częścią podróży

Niezręczne rozmowy. Kłótnie, które się powtarzają. Chwile samotności, nawet gdy jesteście razem. Nagłe przypływy zazdrości. Takie doświadczenia wpisują się w każdy długotrwały związek i nie są wyjątkami, lecz jego naturalnym elementem.

Nawet historie zawarte w Piśmie Świętym wpisują się w ten schemat. Na przykład Abraham czekał dziesiątki lat na spełnienie się Bożej obietnicy, zmagając się przy tym z wszelkimi towarzyszącymi temu wątpliwościami. Trudne okresy nie muszą wcale oznaczać, że coś jest zasadniczo nie tak. Często właśnie w nich ujawnia się siła i głębia relacji.

Co pomaga zachować równowagę w trudnych chwilach?

Decydującym czynnikiem rzadko jest sam problem. Częściej chodzi o to, jak na niego reagujesz: Czy oddalasz się od drugiej osoby, czy też odnajdujesz drogę powrotną do niej? Ludzie, których łączy cel wykraczający poza zmienne emocje – w przypadku osób wierzących jest to wspólne ukierunkowanie na Boga – mają stabilny punkt odniesienia, do którego mogą wrócić, gdy życie staje się trudne.

Nie oznacza to bagatelizowania trudności. Chodzi raczej o to, aby stawiać im czoła w sposób świadomy, zamiast ich unikać: wspólnie się modlić, szczerze rozmawiać o tym, co sprawia trudność oraz pamiętać, dlaczego w ogóle zdecydowaliście się wspólnie wkroczyć na tę drogę.

„Dla mnie praca nad książką «YOUCAT Miłość na zawsze» była niezwykłym błogosławieństwem i najlepszym przygotowaniem do małżeństwa. W czasach, gdy wiele rzeczy nazywa się miłością, książka ta stanowi przewodnik po prawdziwej miłości” — jak wyznała Stefanie Luise Odersky.

Spojrzenie na własną historię

Poświęć chwilę i zastanów się nad tymi pytaniami:

• Czy oczekuję, że relacja zawsze będzie odczuwana tak samo intensywnie jak na początku?
• O czym sobie przypominam, gdy przeżywam trudny czas w naszej relacji? Do czego warto wracać?
• Kto lub co stanowi stały punkt odniesienia, który prowadzi mnie przez życiowe burze?

Miłość, która trwa, rzadko bywa miłością, która nigdy nie zaznała wstrząsów. To miłość, w której małżonkowie nieustannie odnajdują drogę powrotną do siebie.