Papież Leon XIV – budowniczy mostów dla świata

„Pokój niech będzie z wami wszystkimi!”

– tymi słowami nowo wybrany papież, kardynał Robert F. Prevost, rozpoczął swój pontyfikat. Wybrał dla siebie imię Leona XIV, być może nawiązując do jednego z największych budowniczych mostów w historii, papieża Leona I, którego słusznie nazywa się „Wielkim”. Papież Leon udowodnił na wiele sposobów, że jest budowniczym pokoju i mostów w czasach konfliktów w Kościele. Czerpał jednak siłę ze świadectwa Jezusa Chrystusa, który przez swoją śmierć i zmartwychwstanie zbudował największy most, jaki można sobie wyobrazić w całej historii ludzkości: most między Bogiem a człowiekiem. Co więcej, Jezus był nie tylko mostem, ale w swojej Osobie zjednoczył pełnię Bóstwa i doskonałe człowieczeństwo.

To właśnie ta jedność została wystawiona na próbę za czasów papieża Leona Wielkiego. Dlaczego ktoś może być jednocześnie Bogiem i człowiekiem? Półbogiem? Hybrydą? Gdy biskupi na soborze w Chalcedonie w 451 roku rozważali to pytanie, papież Leon napisał list do Flawiusza, swojego brata biskupa i przyjaciela w Konstantynopolu. Wyjaśnił w nim, że człowieczeństwo i boskość Chrystusa należą do siebie „niepodzielnie i niezmieszane” (zob. też częścią YOUCAT 77). List został odczytany na zgromadzeniu biskupów. „Przez Leona przemówił Piotr!” – wykrzyknęli biskupi. Jedność Kościoła i pokój zostały przywrócone. Papież Leon budował w ten sposób mosty. Tak jak pierwszy Leon, również nasz papież pragnie budować mosty w Chrystusie: „Chrystus poprzedza nas. Świat potrzebuje Jego światła. Ludzkość potrzebuje Go jako mostu do Boga i Jego miłości”. Nie bez powodu jego dewizą kardynalską są słowa św. Augustyna: „Nos multi in illo uno unum” ('chociaż jest nas wielu, w Jedynym [Chrystusie] wszyscy jesteśmy jednym').

Siekiera i lemiesz do przycinania

„Taki jest pokój Chrystusa zmartwychwstałego. Pokój rozbrojony i pokój rozbrajający, pokorny i wytrwały. Pochodzi od Boga, od Boga, który kocha nas wszystkich, bezwarunkowo”. Pokój Chrystusa to siła, która zwycięża wszelkie wojny. Być może jest to również nawiązanie do papieża Leona I, który bez lęku stawił czoła Attyli, królowi Hunów, gdy chciał zniszczyć Rzym wraz ze swoją armią. Jego słowa przyniosły pokój i przekonały budzącego grozę zdobywcę do opuszczenia półwyspu apenińskiego. Miłość Boga jest ogniem, który „przekuwa ich miecze na lemiesze, a ich włócznie na sierpy” (por. Iz 2,4).

Potrzebujemy dziś takiej rewolucji pokoju. Potrzebujemy mostów ponad podziałami, które dzielą nasze społeczeństwo: mostów między bogatymi i biednymi, między potężnymi i bezsilnymi, między sprawcami i ofiarami. Rewolucja Kościoła nie jest rewolucją nienawiści, lecz miłości: nie jest skierowana przeciwko bogatym, lecz ku wykluczonym.

Jako biskup w Peru, papież Leon XIV doświadczył tych napięć na własnej skórze – nie tylko je obserwując, ale cierpiąc razem z nimi. Bije w nim serce dobrego pasterza: serce otwarte dla ubogich, dla zapomnianych, dla tych, którzy są na marginesie. Dlatego woła do nas: „Wam wszystkim, bracia i siostry, z Rzymu, Włoch, z całego świata mówię: chcemy być Kościołem synodalnym, Kościołem który idzie, który zawsze szuka pokoju, zawsze szuka miłości, zawsze chce być blisko, zwłaszcza tych, którzy cierpią”.

Podobnie jak jego imiennik, także jego serce wzrusza się społeczną niedolą ludzi. Papież Leon XIII był pierwszym papieżem, który pod koniec XIX wieku zabrał głos w imieniu wyzyskiwanych robotników. Swoją encykliką „Rerum novarum” („O rzeczach nowych”, odnosząc się w ten sposób do społecznych wstrząsów swoich czasów) z 1891 roku położył podwaliny pod to, co dziś nazywamy społeczną nauką Kościoła: pod nauczanie o pracy, sprawiedliwości i politycznym zaangażowaniu chrześcijan. DOCAT oferuje znakomity i całościowy przegląd tego społeczno-etycznego zaangażowania Kościoła – od Leona XIII do Franciszka (i kto wie, może wkrótce także Leona XIV 😉).

Maryja Matka

Pod koniec swojego przemówienia papież Leon XIV po raz kolejny w żartobliwy sposób nawiązał do słów swego poprzednika.
Leon XIII był wielkim czcicielem Maryi. Poświęcił modlitwie różańcowej ponad pięć encyklik. Żadnego przemówienia, żadnego listu nie wygłosił bez spojrzenia na Maryję, Matkę Jezusa.
I tak ten pierwszy dzień nowego pontyfikatu zakończył się również w duchu maryjnym:
„Dziś jest dzień Supliki do Matki Bożej Pompejańskiej. Nasza Matka Maryja chce zawsze iść z nami, być blisko, pomagać nam swym wstawiennictwem i swą miłością. Dlatego chciałbym pomodlić się razem z wami. Módlmy się wspólnie za tą nową misję, za cały Kościół, o pokój na świecie. Prośmy o tę specjalną łaskę Maryję, naszą Matkę”.

Drogi Ojcze Święty Leonie

Razem z Tobą spoglądamy ku Maryi – i prosimy Ją o macierzyńską opiekę nad Twoim nowym zadaniem jako budowniczego mostów Kościoła powszechnego. Witamy Cię z całego serca jako naszego nowego pasterza!
Twoje zadanie jest wielkie. Twoja odpowiedzialność również. Ale nie idziesz sam. Modlimy się, aby Duch Święty Cię prowadził, umacniał i towarzyszył Ci. I obiecujemy Ci dzisiaj:

• Będziemy towarzyszyć Ci naszą modlitwą.
• Będziemy nadal pracować z misyjnym sercem na rzecz młodych ludzi na całym świecie.
• Pozostaniemy wierni Tobie w głoszeniu Chrystusa – naszego mostu do Boga Ojca i do wszystkich ludzi.