Sakrament bierzmowania

Co się dzieje podczas sakramentu bierzmowania?

Bierzmowanie to sakrament, w którym wylewany jest na nas Duch Święty. Duch Święty pragnie, abyśmy stali się święci! To Jego moc otrzymuje osoba przyjmująca sakrament.

Nazwa sakramentu pochodzi od staropolskiego słowa „bierzmo”, które oznacza belkę podtrzymującą strop domu. Sakrament bierzmowania jest więc sakramentem umacniającym i podtrzymującym życie w wierze. W Dziejach Apostolskich czytamy, że Duch Święty objawił się w dniu Pięćdziesiątnicy, ukazując się w postaci języków ognia, podmuchu wiatru. Umożliwiał naśladowcom Jezusa mówienie różnymi językami.

• Języki ognia oznaczają: szerzenie i obronę wiary w sposób „ognisty” oraz wyznawanie imienia Chrystusa – ale także, aby nigdy nie wstydzić się krzyża.
• Podmuch wiatru wieje w określonym kierunku, ale nikt nie potrafi powiedzieć, jak i skąd się wziął. Duch Święty działa również w ten sposób: prowadzi i kieruje chrześcijanina tam, gdzie Bóg chce, aby był.
• Mówienie językami: Dzięki Duchowi Świętemu wszyscy ludzie mogą mówić wspólnym językiem – językiem miłości. Dzięki miłości mogą się rozumieć niezależnie od narodowości, koloru skóry czy przynależności politycznej lub religijnej. Duch Święty to umożliwia. Tam, gdzie jest Duch Święty, tam jest schronienie i solidarność.

Kto może przyjmować i udzielać sakramentu bierzmowania?

Zazwyczaj sakramentu bierzmowania udziela biskup jako następca Apostołów. Jeśli nie jest to możliwe, to sakramentu może udzielić również kapłan. Wymaga to jednak zgody biskupa diecezjalnego.

A kto może zostać bierzmowany? Kandydat musi być ochrzczony, musi wyrazić wolę bierzmowania i musi wcześniej przyjąć sakrament pokuty i pojednania.

Z reguły obrzęd bierzmowania odbywa się podczas Mszy Świętej. Po kazaniu biskup prosi bierzmowanych o wyrzeczenie się wszelkiego zła słowami: „Wyrzekam się” i o wyznanie wiary, potwierdzonym trzykrotnym: „Tak, wierzę!”. W przeciwieństwie do chrztu, który większość z nas otrzymała w dzieciństwie, bierzmowani mogą teraz świadomie powiedzieć Bogu: „Tak”.

Po odnowieniu przyrzeczeń chrzcielnych biskup lub jego przedstawiciel rozkłada ręce nad kandydatem i modli się o zesłanie Ducha Świętego i Jego dary. Następnie kładzie prawą rękę na każdym z kandydatów i rysuje krzyż na jego czole krzyżmem, czyli poświęconym olejem, służącym do namaszczania – także w sakramencie namaszczenia chorych.

Nowo bierzmowany otrzymuje w ten sposób pieczęć, której nikt i nic nie może zmazać. Podczas namaszczenia biskup mówi: „N., przyjmij znamię daru Ducha Świętego”. Podczas bierzmowania za kandydatem stoi świadek, który trzyma prawą rękę na prawym ramieniu bierzmowanego – na znak, że będzie mu towarzyszył w jego drodze wiary i będzie dla niego wzorem do naśladowania.

Święci – nasi towarzysze przez całe życie

W niektórych krajach, w tym także w Polsce, panuje piękna tradycja: kandydaci wybierają sobie jakiegoś świętego jako patrona, który będzie ich przyjacielem i opiekunem do końca życia.

A kim są ci święci?

Kościół kanonizuje niektórych ludzi po ich śmierci, aby polecić ich wszystkim wiernym jako wzór do naśladowania. Święci za życia byli zupełnie normalnymi ludźmi. Mieli swoje pragnienia i marzenia, tak jak my. A jednak wyróżniali się spośród innych, ponieważ stawiali miłość do Boga i ludzi ponad wszystko i żyli zgodnie z przykazaniami, zwłaszcza przykazaniem miłości Boga i bliźniego.

Najważniejsze jest to, że misja, którą święci rozpoczęli na ziemi, trwa nadal w Niebie. A nawet więcej: także w w Niebie nie próżnują, bo modlą się za nas, są potężnymi orędownikami u Boga i pomagają nam panować nad naszym życiem, gdy prosimy ich o pomoc. Wiadomo, że św. Teresa z Lisieux powtarzała: „Liczę na to, że nie będę bezczynna w Niebie. Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz. O to proszę Boga, i jestem pewna, że mnie wysłucha”.

Niezależnie od tego, czy jesteśmy już po bierzmowaniu, czy jeszcze nie, możemy już wybrać świętego patrona, którego życie może nas zainspirować. Jest wielu świętych kapłanów i zakonników, męczenników, matek i ojców rodzin, ale także świętych dzieci i młodych ludzi. Świadectwo świętych może pomóc nam lepiej poznać siebie, odkryć swoje talenty i wykorzystać je do szerzenia królestwa Bożego na ziemi. Święty może pomóc nam wznieść się ponad siebie i kochać tak, jak kocha Bóg, ponieważ to właśnie jest nasze powołanie na ziemi jako katolików. ∎