Co tak naprawdę oznacza zaufanie?

Co tak naprawdę mamy na myśli, mówiąc o „zaufaniu”

W głębi duszy wszyscy pragniemy tego samego: miłości, która daje poczucie bezpieczeństwa. Pragniemy kogoś, kto wybiera właśnie mnie i zostaje przy mnie bez względu na wszystko. Kogoś, kto dotrzymuje słowa i szczerze pragnie dla mnie tego, co najlepsze. Krótko mówiąc: wszyscy chcemy kogoś, komu możemy zaufać.

Zdrowe relacje opierają się właśnie na tym.

Dlaczego zaufanie jest tak trudne

Skoro zaufanie jest tak fundamentalne, dlaczego często wydaje się tak trudne? Zazwyczaj istnieje ku temu powód. Być może przeszłe doświadczenia nauczyły cię ostrożności. Być może to lęk przed ponownym zranieniem. Albo – i to jest często najbardziej niekomfortowe pytanie – być może podświadomie oczekujesz od drugiej osoby takiego poczucia bezpieczeństwa, jakie tak naprawdę może zapewnić jedynie Bóg.

Pytania te nie są pretekstem do samokrytyki. Są natomiast dobrym punktem wyjścia do zrozumienia, dlaczego zaufanie bywa postrzegane jako ryzyko, którego niechętnie się podejmujemy.

Gdy ludzie cię zawodzą

Oto niewygodna prawda: ludzie nie są doskonali. Rozczarowują nas, łamią obietnice – a być może i my sami tak samo postąpiliśmy wobec innych. Dotyczy to również osób, które poważnie traktują swoją wiarę. One także są tylko ludźmi, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Potrafią przekształcić coś, co zrodziło się z miłości, w działanie podyktowane własnym interesem, a właśnie w takich sytuacjach zaufanie najszybciej pęka. Ból po takich doświadczeniach może pozostać na długo.

That does not mean trust is no longer worthwhile. It means that human trust alone can never carry the full weight we sometimes place upon it.

Różnica, jaką czyni głębsze zaufanie

Zaufanie między dwojgiem ludzi to piękna sprawa. Jednak nigdy nie może ono dźwigać całego ciężaru twojego serca. Żaden człowiek nie jest do tego stworzony. Jeśli twój wewnętrzny spokój zależy całkowicie od tego, jak bardzo niezawodna w danej chwili okazuje się druga osoba, to na dłuższą metę nie zaznasz spokoju.

Psychiatra Viktor Frankl opisywał, jak ludzie potrafią odnaleźć wewnętrzną równowagę nawet w najtrudniejszych okolicznościach, gdy wierzą w coś wykraczającego poza chwilę obecną. Dla wierzących osób stanowi to istotę ufności Bogu – poczucie bezpieczeństwa niezależne od słabości, błędów czy zmiennych nastrojów innych ludzi. Gdy to poczucie bezpieczeństwa jest zakorzenione w Bogu, to można kochać w sposób wolny, nie czyniąc z drugiej osoby swojego jedynego oparcia.

Zaufanie Bogu nie oznacza, że ​​nikt nigdy cię już nie zrani. Oznacza ono, że twoje serce ma niezmienną kotwicę – niezależnie od tego, jakich wyborów dokonują inni. Boża miłość nie zmienia się pod wpływem decyzji innych ludzi. Im bardziej rośnie takie zaufanie, tym mniej miejsca w twoich relacjach pozostaje dla lęku.

„Bycie częścią projektu «YOUCAT Miłość» było prawdziwym błogosławieństwem. Wierzę, że ta książka poprowadzi innych ku autentycznej miłości, której centrum stanowi Chrystus” — jak wyznała Valeria Zaffuto.

Zadaj sobie szczerze pytanie

Poświęć chwilę na refleksję nad następującymi pytaniami:

• Dlaczego mam takie trudności, aby komuś zaufać?
• Czy to z powodu wcześniejszych doświadczeń?
• Czy ze strachu przed ponownym zranieniem?
• Czy nie oczekuję od drugiej osoby takiego poczucia bezpieczeństwa, jakie może dać tylko Bóg?

„Ty zapewniasz człowiekowi pokój, pokój, bo Tobie zaufał” (Księga Izajasza 26, 3).

Zaufanie do ludzi jest czymś cennym. Staje się ono naprawdę trwałe dopiero wtedy, gdy nie musi opierać się wyłącznie na sobie nawzajem.