Siła przebaczenia

Miłość żyje przebaczeniem

Prawda jest taka: w każdym związku prędzej czy później ranimy drugą osobę – i sami jesteśmy ranieni. Gdyby nie było przebaczenia, ciemna chmura wspomnień z przeszłości zawsze wisiałaby nad miłością i ostatecznie ją zniszczyła. Przebaczenie sobie z głębi serca i całkowite przebaczenie drugiej osobie to królewska droga do trwałej miłości. Jednak życie w pojednaniu nie jest łatwe! Ściśle rzecz biorąc, gotowość do przebaczenia przewyższa naturalną zdolność człowieka do miłości.

Bycie zdolnym do przebaczenia całym sercem oznacza nieustanne dążenie do bezinteresownej miłości. Miłości, która jest bezwarunkowa. Miłości, która nie przestaje kochać, nawet gdy boli. Miłości, która się oddaje: „Nie ma większej miłości nad tę, gdy ktoś poświęca swoje życie za przyjaciół” (J 15, 13). To „poświęcenie swojego życia” nie zawsze musi oznaczać życie fizyczne. Ceniąc innych bardziej niż siebie, poświęcając coś z miłości do innych, rezygnując z czegoś – to również może oznaczać „poświęcenie swojego życia”. Oddana miłość nie przychodzi sama. Trzeba o nią zabiegać, trzeba ją praktykować.

Jezus pokazuje nam, jak działa przebaczenie

Stajemy się najbardziej podobni do Boga, gdy odzwierciedlamy Jego miłosierną miłość – przebaczając, ale także prosząc o przebaczenie. Nie warto zwlekać z pojednaniem! Święty Jan Boży trafnie to podsumowuje, mówiąc: „Wcześniej czy później i tak muszę ci przebaczyć. Zatem przebaczam ci już teraz”.

Uczmy się przebaczać od samego Jezusa. On zwracał się do grzeszników – nawet do cudzołożnicy! – ze szczególną czułością. Bez wskazywania palcem! Bez wyrzutów! To irytowało wielu Jego współczesnych: „Gdyby On był prorokiem, wiedziałby kto Go dotyka i jaka jest ta kobieta – że jest grzesznicą” (Łk 7, 39). Jezus chce nas również podnieść na duchu i wskazać nam drogę do szczęścia. On nas kocha! A ponieważ Bóg tak bardzo nas kocha, możemy również zacząć traktować siebie z większą życzliwością. Tak jak traktowalibyśmy swojego najlepszego przyjaciela! Bóg zna nas lepiej niż my samych siebie. Tylko On wie, kim naprawdę jesteśmy!

Dzięki tej świadomości, że Bóg nas nie potępia, będzie nam coraz łatwiej nie potępiać samych siebie. Ponadto Kościół katolicki oferuje nam sekretną receptę: w sakramencie pojednania możemy zanieść swoje rany do Jezusa i pozwolić Mu się uzdrawiać. Podczas spowiedzi świętej otrzymujemy nowe życie dzięki miłosiernej miłości Boga.

Jeśli jesteśmy gotowi wybaczyć, to już wybaczamy

Bez przebaczenia nie ma spokojnej przyszłości, nie ma też trwałego związku. Ale co zrobić, gdy chcemy wybaczyć, a nie możemy? Niełatwo wybaczyć zwłaszcza wtedy, gdy konsekwencje wyrządzonej nam niesprawiedliwości lub krzywdy są widoczne lub trwale odczuwalne. Na przykład, jak trudno znaleźć w sobie siły na wybaczenie osobom, które doświadczyły przemocy ze strony swoich opiekunów? Jak trudno mogą wybaczyć ci, którzy doświadczyli przemocy seksualnej? Albo ludzie, którzy nigdy nie doświadczyli, czym jest kochająca się rodzina? Jak trudno znaleźć w sobie siły na wybaczenie tym, którzy stracili swoich bliskich w okrutnych wojnach lub w dramatycznych okolicznościach?

Patrząc na liczne dramaty nękające ludzkość, być może zadajemy sobie pytanie: „Jak Bóg mógł na to pozwolić?”. Pojednanie nie dokonuje się z dnia na dzień. Pojednanie to proces. Uczucia często domagają się odwetu i obwiniania innych za wyrządzone krzywdy. Jeśli jednak chcemy komuś wybaczyć, to już mu wybaczamy! Możemy dać swojemu zranionemu sercu czas, którego potrzebuje, aby uleczyć ból, Ból nie umniejsza przebaczenia. Wręcz przeciwnie, daje nam możliwość odnowienia i pogłębienia przebaczenia, którego już udzieliliśmy. Dzięki gotowości do przebaczenia, nasza miłość się rozwija.

Bóg nieustannie czyni cuda – w naszych sercach, w naszych rodzinach i w naszych relacjach. Pod warunkiem, że się z Nim razem zaangażujemy. Wtedy On czyni wszystko nowe! ∎