Bóg istnieje. Możesz Go spotkać 

Kwestia (prawdziwej) religii

Ludzie od zawsze dążyli do szczęścia i spełnienia, do prawdy i czegoś, co ich przekracza, czyli tzw. transcendencji. „Literatura, muzyka, malarstwo, rzeźba, architektura i wszelkie inne wytwory jego [tzn. człowieka] twórczej inteligencji stały się środkami wyrażania niepokoju, który skłania go do nieustannych poszukiwań” – napisał papież Jan Paweł II w encyklice Fides et ratio (24). Czy człowiek zdaje sobie z tego sprawę, czy nie, to właśnie Boga, swojego Stwórcę, szuka w głębi serca.

Ale jakiego Boga? Czy Bóg istnieje? A jeśli tak, to który Bóg jest Bogiem prawdziwym? Czy w ogóle możliwe jest znalezienie „właściwego” Boga pośród tylu religii?

Każda wspólnota religijna twierdzi, że wskazuje prawdziwą drogę do Boga i ma własne poglądy na temat Jego istnienia. Ponadto miejsce urodzenia i kultura, w której się urodziliśmy, znacząco wpływają na nasze indywidualne przekonania.

Czy to oznacza, że rodzimy się już w swojej wierze? Jeśli urodziliśmy się na przykład w Europie, to bardzo prawdopodobne jest, że zostaniemy chrześcijanami. Jeśli ktoś urodził się w Iranie, to prawdopodobnie zostanie muzułmaninem. A Taj prawdopodobnie będzie wyznawcą buddyzmu. A jednak prawdą jest, że pomimo tych wszystkich uwarunkowań istnieje tylko jeden Bóg.

Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem

Ludzie różnych wyznań mogą się wzajemnie ubogacać, traktując się z szacunkiem i pokorą. Wzajemne uznanie swoich praw i wolności wyznawanej wiary poszerza nasze perspektywy i przyczynia się do pokoju społecznego. Chrześcijanie, podobnie jak wyznawcy innych religii, mogą z ufnością trwać przy swojej wierze w dowolnej części świata i odważnie bronić swoich przekonań.

Dlaczego jednak chrześcijaństwo miałoby być najprawdziwszą religią? Czy w ogóle istnieje prawda uniwersalna i absolutna? Tak, istnieje taka prawda, ponieważ „każda prawda, choćby cząstkowa, jeśli jest rzeczywiście prawdą, jawi się jako uniwersalna. To co jest prawdziwe, musi być prawdziwe zawsze i dla wszystkich” (Fides et ratio, 27).

Jezus Chrystus jest Mesjaszem, Zbawcą, na którego Izrael długo czekał. Wiele wieków przed Jego przyjściem prorocy przepowiadali już Chrystusa.

Wielcy założyciele innych religii, tacy jak Budda, Konfucjusz czy Mahomet, najwyraźniej nie mieli żadnej wcześniejszej tradycji religijnej. Żaden prorok nie zapowiadał ich pojawienia się z wyprzedzeniem. Chrześcijanie natomiast postrzegają Jezusa Chrystusa jako wypełnienie starotestamentowych proroctw o Mesjaszu. Chrystus nie tylko głosi prawdę, ale formalnie utożsamia się z prawdą. Mówi: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca, jak tylko przeze Mnie” (J 14, 6). Jeśli to, co mówi Jezus, jest prawdą, to warto poznać tę jedyną drogę!

Czym chrześcijaństwo różni się od innych religii?

W chrześcijaństwie osobista relacja z Jezusem Chrystusem ma fundamentalne znaczenie. W Nim sam Bóg przyszedł na świat. W Jezusie niewidzialny Bóg stał się widzialny. Stał się człowiekiem takim jak my. Georg Wilhelm Friedrich Hegel, słynny niemiecki filozof, rozumiał chrześcijaństwo jako „religię wolności”, w której człowiek ma nieskończoną wartość przed Bogiem, a Bóg jawi się mu jako coś znanego – jako prawda.

Chrześcijanie nie pozwalają, aby determinowały ich kosmiczne energie, ponieważ wiedzą, że są bezpieczni w rękach osobowego Boga. Biblia głosi dobrą nowinę o wcielonym Bogu! Bogu, który stał się dzieckiem, który pozwolił się ukrzyżować za nasze grzechy, który pozwolił się nawet przemienić w kawałek chleba w sakramencie Eucharystii, abyśmy mogli Go spotkać i trwać z Nim we wspólnocie, w komunii. Bóg stworzył Eucharystię, aby mógł być zawsze z nami – jak najbliżej. W Jego i naszym ciele – w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu.

Wybierz Boga. Warto!

Blaise Pascal (*1623 – †1662), francuski matematyk, fizyk i filozof, był przekonanym katolikiem. W swoich Myślach starał się przedstawić wiarę w Boga jako rozsądny zakład. Argumentował:

„Jeśli pod koniec mojego życia okaże się, że Bóg istnieje, czeka mnie wieczna błogość. To nagroda za wiarę w Boga bez dowodu. Ale jeśli Boga nie ma, to nic nie zyskałem, ale też nic nie straciłem. Czyż nie lepiej wierzyć w Boga?

A teraz rozważmy inną możliwość. Jeśli pod koniec życia okaże się, że miałeś rację, że Boga nie ma, to co zyskałeś? Nic. Ale jeśli jednak Bóg istnieje, to masz problem, gdy zapyta cię, dlaczego w Niego nie wierzyłeś. Lepiej więc wierzyć, że Bóg istnieje. Bo jeśli istnieje, możesz zyskać nieskończenie wiele. Ale jeśli Boga nie ma, to nic nie tracisz”.

Cóż za interesujący argument! I jak my na to odpowiemy? Czy wierzymy, że Bóg istnieje? Że nas kocha? I że pragnie nas poznać? ∎